من که سر مشق ستاره از نور
من که اسطوره ي گیتی از شور
من که الهام بهاران بودم
آشنا با بوي
باد و باران بودم
بوسه ام بر گونه ي مهتاب مهرانگیز بود
خنده ام رنگین تر از پاییز بود......
آینه چیده ز من کودکی ام را بی رحم
بس خراشیده شده چهره ي هر خاطره ام
ام؟ « که » خود ندانم که
من که در گرداب ساعت هاي گردان گم شدم
چرخشم چون گَرد ها از رقص نیست
خنده ام بی نقص نیست
اي تو انگیزش هر صبح سپید
مژده ي پاك امید
اینک اینجا سرد است
ایستاده، تنها
شعر دلتنگی خود می خوانم
تا تو فانوس حقیقت در دست
برسی، می مانم...